Blue Highways; deel I.
22 April wordt in Utrecht weer het Blue Higway festival gehouden, en dit jaar is één van de aanraders daar Dar Williams. Vanwege vooral de combinatie van mooie liedjes met een prima inhoud. Deze dame houdt er wel van om een boodschap uit te dragen. Al meteen bij de opener 'Teen For God' haalt ze uit naar de jonge meisjes die zich helemaal aan de één of andere sekte uitleveren. En dat doet ze dan met een heerlijke heldere stem, die zo af en toe lijkt op het beste geluid van Nathalie Merchant (10.000 maniacs). In het ook goed kritische 'Empire' komt ze daar het dichtste bij. Een tekst trouwens over de waanzin en de onmacht van de macht. Op het eind van dat nummer verzucht ze 'Where Is The Sun Shining for Everyone'. Ik weet het ook niet! Opvallend is het daarop volgende nummer; één van de twee covers op deze plaat. Een prachtig samen met Ani DiFranco gezongen 'Comfortably Numb' van Pink Floyd. Als we de ander Cover 'Everybody Knows This Is Nowhere' even vergeten is My Better Self een plaat vol heerlijke nummers. Overwegend vrolijk gebracht maar met een serieuze boodschap. De cynische toon wordt misschien wel het best verwoord in twee regels uit 'Beautiful Enemy': "Yes, we are more corrupted, But happy and productive". Alleen oppassen dat je deze muziek niet als een aangename deken om de schouders laat glijden; blijf vooral goed luisteren. En dan is het mooi!